Een eenvoudig radiobericht over de veroordeling van een meervoudige moordenaar werd besloten met de melding dat het hier een Afghaan betrof. Is het een teken des tijds dat men de eerste tekenen ziet van het einde van het doorgeschoten migratiebeleid waarmee men ons, westerlingen, decennialang morele inferioriteit poogde aan te praten?

De migratie in Europa is begonnen in de ‘golden sixties’. De wereld herstelde zich toen van Wereldoorlog II en de economie begon te draaien als een tierelier. Reeds voordien had men een zeer beperkt beroep gedaan op buitenlandse arbeiders om de gaten te vullen waar tekorten waren, vooral dan voor de mijnen.

Al bij al bleef deze instroom beperkt tot Zuid-Europeanen en Turken. De eersten sloten cultureel nauw aan bij de christelijke tradities, de anderen kwamen uit een land dat, door de traditie van Ataturk, had gekozen voor een hoofdzakelijk seculier systeem, waarbij de godsdienst een secundaire plaats innam. Vandaar dat deze aanvankelijke migratie door het westers sociaal systeem kon worden geabsorbeerd.

Vanaf de jaren ’80 wijzigden zich de migratiestromen en kwamen ze in een versnelling terecht. Van heinde en verre, van het Rif-gebergte in Marokko tot de Hindoe-Koesj in Afghanistan kwam een massa van nationaliteiten afgezakt naar Europa. Een massa van nationaliteiten, maar cultureel alle te vatten onder eenzelfde noemer: Islam.

Van de Islam is geweten dat het een totalitaire godsdienst is gebleven, een sociaal systeem dat alle aspecten van de menselijke persoon bepaalt. Dit was ook het geval geweest in de christelijke middeleeuwen, maar in een – nog steeds op onze dagen – voortschrijdende secularisatie kreeg de godsdienst een duidelijk minder totalitaire plaats toegewezen via de zogenaamde ”Verlichting”.

Stilaan begon men in Europa te beseffen dat de migratie niet langer een weldaad bleek voor de gemeenschap; het duurde evenwel veel te lang voor het begon te dagen dat deze realiteit een potentieel volledige dysfunctie van het maatschappelijk bestel tot gevolg zou hebben door de zich exponentieel ontwikkelende migratiecijfers.

Eer men tot dit inzicht kon komen moest men de overtuiging gewijzigd krijgen van velen dat men als “Gutmensch” moreel verplicht zou zijn tot verantwoordelijkheid voor de volledige wereldbevolking, ook al wordt deze in de regel bestuurd in een systeem van verderfelijke tirannie en hemeltergende corruptie. Het was hun niet duidelijk dat het westen een eiland vormde van volgehouden democratie en daaruit voortvloeiende welvaart.

Het was deze Gutmensch die onder meer verbood om de migranten, die een onevenredig hoog percentage aan strafrechtelijk veroordeelden vertegenwoordigen, bij naam te vermelden. Momenteel blijkt dat men de berichtgeving blijkbaar niet meer afvlakt tot een nietszeggend verhullen van de waarheid. Betekent dit misschien dat de doorgeschoten migratie inderdaad wordt beëindigd, en dat men streng uitkijkt wat voor volk men in Europa binnenlaat?

Patrick Proot

Vlavrij