In feite kunnen we ook spreken van “Les amis de G.L. Bouchez et leurs affaires”, maar de uiterst kwalijke zaak die we hier behandelen is zo flagrant dat we er niet naast kunnen noch mogen kijken.

Het gaat hier over de zaak Axel Miller, de vroegere CEO van Dexia, gefailleerde bank waardoor de Belgische staat in innig gezelschap van de Franse staat ettelijke miljarden moest spenderen om de catastrofe van de volledige teloorgang van een bank te vermijden.

We herinneren ons de beelden van een Axel Miller die door het personeel van de bank nog (oh horror) werd uitgewuifd met een royale vergoeding terwijl de man in feite met pek en veren en met een ezelstamp het pand had moeten verlaten. Zover kan de verdwazing van de loyauteit gaan.

We herinneren ons dat daarna de bank werd opgedeeld in twee stukken: een gezond deel “Belfius”, dat verkocht werd aan de Federale Participatie en Investeringsmaatschappij en een zogenaamde “bad bank” die alle bijna waardeloze kredieten verzamelde, waarbij specialisten tot op heden nog steeds pogen de miljarden van de veelal waardeloze kredieten te recupereren.

De Belgische belastingbetaler, waarbij Vlaanderen natuurlijk het overgrootste aandeel bijbrengt, heeft hier miljarden zien verloren gaan, door de schuld van Axel Miller en zijn voorgangers, die totaal onbekwaam waren en bovendien zichzelf schandelijk hebben verrijkt op de kap van de gewone mensen.

Indachtig de titel van deze bijdrage vinden we Monsieur Miller, die ondertussen niet stilzat en waar hij ook aankwam goud in modder wist te veranderen terug in het gezelschap van de heer G.L.Bouchez.

Deze laatste wil Miller nu belasten met de hoofdjob van de reeds vermelde Federale Participatie en Investeringsmaatschappij, die met zuur betaalde belastingbijdragen indertijd Belfius moest redden.

Hiermee geeft Bouchez blijk van een grenzeloze arrogantie, wat we ten andere van dit heerschap gewoon zijn. Het is voor de zoveelste maal het klare bewijs dat België niet langer functioneert, gezien het beleid is geëvolueerd naar een spel van wederzijdse afdreiging en totale onverantwoordelijkheid. Verdient dit twee landen land een viering van het tweehonderdjarig bestaan: Neen: Dit land verdient een besliste en geordende splitsing.

Patrick Proot

Voorzitter Vlavrij